Schaduwen in mijn hoofd, schaduwen in mijn hart

Het zit me weer niet mee. Zoals ik jullie gisteren al liet weten zou ik vandaag weer een prijsuitreiking van een schrijfwedstrijd bijwonen.
Een citaat uit het juryrapport:

‘Niet alle inzendingen waren even sterk. Naast de eerder besproken verhalen van Victor Visser en Prullie Palmer kregen we ook inzendingen van, wel, we zullen geen namen noemen. Ik wil slechts stellen dat het op zich een nobel doel is om het genre van de zwembadroman op te zetten; om zo’n genre leven in te blazen moeten de eerste exponenten hiervan echter wel kwaliteit hebben, en dat is waar het bij de inzender in kwestie aan ontbrak. Gebruik van vage begrippen als ‘sluimerend geschuifel’ en ‘een daverend grimlachen’ geven een verhaal geen flair, ze maken het hoogstens vervelend. Ik zou bijna zeggen: ‘Geef het op’, maar zo streng zijn zelfs wij niet. Blijf dus proberen (maar niet te hard alsjeblieft).’

Ik zal eerlijk zijn: ik ben dat podium op gerend en heb dat kreng dat het juryrapport voor las de huid vol gescholden. Ik had het even niet meer, en verloor de controle over mezelf. Ik ben er niet trots op.
Het ergste was nog dat ze niet zichtbaar aangedaan was. Ze moest alleen maar lachen en ze zei dat ik, Krijn Krijbolder, een slechte verliezer was. En toen begon het publiek ook nog te lachen en te joelen. Eerst dacht ik dat ze ‘Go Krijn!’ riepen, maar bij nader inzien bleek het ‘Boe Krijn!’ te zijn. Ik ben van het podium af gerend, heb de zaal verlaten, ben naar de trein gerend, zonder nog om te kijken. Toen ik in de trein naar huis zat moest ik huilen. Een oudere mevrouw bood me een pakje tissues aan.
Ik wou dat ik dood was.

Het is gewoon allemaal kut. Heel kut. Het leven is kut, en onrechtvaardig, en als het zo moet, dan hoeft het van mij niet meer.

Toen ik thuis de computer aanzette zag ik dat ik een ontvangstbevestiging had ontvangen van mijn epos 32 juli: Delta dilemma. De uitgever zou het doorlezen. Hier werd ik weer een beetje gelukkig van. Ik ben er van overtuigd dat mijn eerste boek een succes wordt. Nu voel ik me nog wel ellendig, maar niet meer zo ellendig als even tevoren. Gelukkig maar…

Ik heb nog een paar wedstrijden lopen. Daarom heb ik mijn bedankwoordje maar weer moeten aanpassen. Ik word hier zo moe van…

Beste aanwezigen, juryleden, medekandidaten van 2500 woorden

Ik ben ontzettend blij dat ik gewonnen heb; het kan dus toch. Mijn ex-vriendin, vrienden, zelfs mijn eigen ouders, ze zeiden allen dat ik het moest opgeven, dat ik onder ogen moest zien dat het niets werd met die hobby van mij, dat ik het beste maar weer een studie kon oppakken om mijn leven weer op de rails te krijgen, bij voorkeur rails die zíj voor mij uitkozen. Nou, mooi niet!
Met deze overwinning bewijs ik dat schrijven voor mij meer dan een hobby is. Ik heb er genoeg tijd in gestoken ook. Ik heb geleden voor mijn kunst. Ik heb nachten achter mijn computer gezeten, starend naar dat lege scherm, en dat meen ik echt, dames, heren, juryleden. Ik ben naar vele prijsuitreikingen geweest, waar ik werd beschimpt door de jury, die eenkennige schoften! Er waren momenten dat ik het bijltje er bij neer wilde gooien, dat ik een baan of studie wilde zoeken die mij paste, dat ik wilde accepteren dat ik niet voor een schrijversbestaan in de wieg gelegd was. Maar goed dat ik dat niet heb gedaan… Hier sta ik nu. Vergeet mijn naam niet. Krijn Krijbolder!

Mijn God… Hoe lang nog? Waarom hebben sommige mensen wel succes, en ik niet? Het is zo verdomd oneerlijk.
Hopelijk brengt de volgende uitreiking meer geluk.
Hopelijk…

Krijn uit.