Ken je klassiekers!

Mijn postapocalyptische thriller, 32 juli, begint een steeds tastbaardere vorm aan te nemen. Ik hoop dat het mijn debuutroman wordt. Als ik het voltooid heb zal ik het zeker naar een uitgever opsturen. Ik zit inmiddels al op 51(!) computerbladzijden. Dat is meer dan 100 echte bladzijden! En ik ben nog niet eens op een derde van het verhaal dat ik wil vertellen.

Het is een spannend verhaal, en dat zeg ik niet om op te scheppen. Het mooie vind ik dat ik ook veel verwijs naar 'de klassiekers'. Boeken die tot de canon van de wereldliteratuur worden gerekend. Ik vind het leuk om zo wat te verwijzen. Degenen die de boeken in kwestie niet kennen lezen er overheen, maar voor de echte literatuurkenners biedt het iets extras, een extra laag.
Sommige verwijzingen zijn heel klein. Zo heb ik één van de locaties in mijn verhaal het Demsterwold genoemd. Inderdaad, ik zie het je denken; dat komt uit The Lord of the Rings.
Andere verwijzingen maken meer deel uit van het verhaal. Een belangrijke intrige in de eerste helft van het boek draait om het conflict dat ontstaat tussen twee krijgers van de goeden over de wapenuitrusting van een gevallen kameraad. Beide krijgers menen daar aanspraak op te kunnen maken, en een felle ruzie ontstaat. Inderdaad, net als in de Griekse mythologie, bij de belegering van Troje, als Odysseus en Aiax ruzieen over de wapenrusting van Achilles.
Hieronder weer een fragment:

Onze helden haastten zich de tent uit. Aan de horizon was een stofwolk te zien. De wolk kwam vlug dichterbij gedraafd over de vlakten. De aanwezige Nieuwropeanen bleven staan en tuurden in de verte. Het laatste restje zon stond op het punt onder te gaan en verlichtte de vlakte met een spookachtig schijnsel.
“Versterking?”, speculeerde Gon.
“Problemen.”, voorspelde Morgan.
Hij had het bij het juiste eind. Al snel bleek dat de stofwolk prins Klaas herborg. Prins Klaas op zijn vliegensvlugge zwarte ros Jody. En hij zag er behoorlijk kwaad uit. In zijn hand hield hij een zwaard, dat hij vanaf het zadel naar beneden wierp. Het wapen landde met de punt naar voren in het stof voor Morgans voeten.
“Verdraaid”, zei prins Klaas, “Ik mikte op zijn hoofd.”
De prins sprong van zijn paard af en ging dreigend voor Morgan staan. Zijn gezicht zat onder het stof en zijn haren dansten in de avondwind. Hij was zeker een hoofd groter dan Morgan, maar Morgan was op zijn beurt twee keer zo breed. De Nieuwropeanen gingen in een kring om hen heen staan, zoals de gewoonte was in de Nieuwropese streken. Een goed gevecht wilde je nu eenmaal niet missen, ook al moest je je eigenlijk bezighouden met het belegeren van een vijandige vesting.
“Wat moet je?”, vroeg Morgan.
“Dit betekent…ruzie!”, spoog de prins.
“Waarom nu weer? Is het omdat ik zo veel mannelijker dan jij ben, seksueel ambigue randfiguur, met je metroseksuele kapsel! Jij schitterende schottelslet!” Deze verwensingen had Morgan opgepikt tijdens zijn korte verblijf bij de scheldpoëten van Arkadia.
“Je weet heel goed waarom! Geef me die wapenrusting terug!”, zei de prins streng. Hij wilde liever meteen beginnen met vechten, maar enkele maanden geleden had die idioot van een Adrian er een wet doorgekregen die gebood dat Nieuwropeanen die met elkaar wilden bakkeleien van te voren eerst een uitgebreide woordenwisseling moesten hebben, en al argumenterend moesten pogen elkaar op andere gedachten te brengen. Voor de vorm werd er dus nog wat gesproken.
“Ik weet van geen wapenrusting…”, peinsde Morgan. Hij meende het. Voorvallen verdwenen vaak al na een uur of drie in de prullenbak van zijn geheugen.
“Jij hebt hem gestolen!”
“Ik heb hem níet gestolen!”
“Bans wapenrusting! Waar heb je hem gelaten?”
Nu herinnerde Morgan het zich. Hij had vanmorgen nog ruzie gemaakt over die wapenrusting. Dat waren nog eens mooie tijden.
“Ik zie dat je liegt!”, riep de prins, “Je hebt hem ergens verborgen. Zeg maar waar, dan geef ik je een minder hard pak rammel dan ik van plan was.”

En dit gebeurt nog maar in de eerste tien bladzijden van mijn epos! Kun je nagaan hoe episch de rest wordt. Ik laat het jullie weten als het af is, ik hoop binnen een week of twee.
Krijn uit.